Lífið í Norge

Sör Alex og ég.

Sun, 29 May 2011 07:09:27 GMT

Sunnudagur til sælu.

Vaknaði með morgunfuglunum. Alltaf hress kallinn.
Hafði svona smá skítabragð í kjaftinum. Svona eins og ég hefði sofnað útífrá ævisögu Geirs Hallgrímssonar eða ræðusafni Bjarna ( eldri ) Ben.

En það var nú aldeilis ekki.

Náttborðið mitt, (steingert), mun verða fræðingum fjarlægrar framtíðar mikil uppspretta diskusjóna um hvort við sem nú skríðum undir sólinni höfum lifað svona einsskonar andlegu lífi eða bara skriðið um á jarðarkúlunni,talandi í farsíma og horft á Oprah.

Og náttborðið mitt,sem uppihelst í nákvæmlega hæðinni 1 meter og sextíu og fjjórum sentimetrum yfir flatarmáli parkettsins sem kellingin mín gengur yfir þegar henni hugnast að leggja sig sín megin í dyngjunni sem við,okkar á milli,köllum hjónarúm,hefur á sínum snærum:

1) Lampa. ( Lampi þessi hefur þann undarlega sið að lýsa í myrkri).
Er reyndar ótrúlega fljótur að slökkva á þessum lampa þegar ég sé frúna mjakast yfir svefnherbergisgólfið nýkomna úr sturtunni.

2) Varasalva. Þegar ég fór síðast í Apótekið var aðalsalvinn uppseldur,svo ég keypti varasalvann.

3) Gamall aðgöngumiði frá 1974 á konsert með Led Zeppelin í Madison Squere Garden í New York.
Þennan miða fann ég í Hönefosss,( of all places),í fyrra í svona búð sem selur allt og ekki neitt og ég vara alla eindregið við að reyna að stela þessum miða frá mér.( Nota þennan miða sem bókamerki).

4) Slatta af svona krimbókum eftir sænska höfunda sem af einhverjum undarlegum ástæðum heita nöfnum sem enda á "gren".

En svo að lokum.Þetta með mig og sör Alex.

Ég bara hata mannfýluna.

Þetta skoska tyggjótyggjandi truntupussusleikjandiskeinipappírsétandirassgarnarsjúgandi fífl.

Viva Barcelona!

Um dauðans óvissa tíma

Sat, 28 May 2011 16:38:18 GMT

Þið fyrirgefið hvað ég hefi verið svona inní mig uppá síðkastið.Þögull og þunglyndur. Ef ekki bara súísædal. Ekkert bloggað og ekki neitt.

Þetta er vegna hins skyndilega og hörmulega fráfalls Osama bin laden, jafnaldra og fermingarbróður hans Heiðars frænda.

Eina huggunin er að flestum ber saman um að Ósi hafi verið natinn og kærleiksríkur eiginmaður allmargra kvenna og ástríkur faðir uþb sextíu barna.

Og svo er þessi handlagni heimilisfaðir myrtur fyrir framan óttaslegin augu kellinganna og barnanna!

Er viss um að kallinn var að fara að skipta um peru í útiljósinu þegar
á hann var ráðist. Og fyrir okkur hina,sem eigum bara eina kellingu og 2,5 börn og finnst nóg um,einkanlega þegar blásið er til mikilvægs leiks í sjónvarpinu og allt ætlar að verða vitlaust því við vorum ekki búnir að slá flötina,eins og við lofuðum.
Eða þurrka af.

Þurrka af!

Er alveg sammála Osama heitnum að það sem þarf virkilega að þurrka af er:

a) Að Bandaríkjamenn haldi að það sé allt í lagi að drulla yfir 50% af heiminum og skeina sig svo yfir hin 50 %

b) Að það er nátturulega ekkert í lagi að hefna 3500 óbreyttra borgara sem sannlega létust í árásinni á WTC, með því að myrða yfir 200,000 óbreytta borgara í Afganistan og Írak.

En hér,eins og á Íslandi er öllum auðvitað skítsama um þetta.

Og hverjum dettur í hug eitthvað samhegi milli innrásar vesturveldanna í Írak,á sínum tíma
og þess að fyrirtæki Dick fokking Cheney,varaforsetans bandaríska sem öll eru í olíuiðnaði byrjuðu að græða á tá og fingri?

Engum.

Svo les maður bækur. Sér kvikmyndir og svona.

Leggst í bólið með góðan krimma.

Eins ogb td krimman þarna um Ósama bin laden og Saddam heitinn Hussein sem báðir voru fundnir upp og gerðir út af CIA.

Þangað til þeir urðu óþekkir og fengu rassskellingu.

Þangað til að kanarnir urðu að drepa bin laden ,því ekki viljum við að bin laden segi það sem hann veit um það sem við vitum um það sem hann veit..

Og svo er okkur sagt að Binni hafi hafst við í villu svona í 10 km fjarlægð frá miðbæ Karaci. Hef reyndar aldrei séð miðbæinn í Karaci en pakistani sem vinnur með mér fullyrðir að þú getir fengið dauðapakka fyrir alla fjölskylduna fyrir svona ca fimm dollara.

Hmmm!

Tuttugu og fimm milljónir dollara lagðir til höfuðs manns sem býr svo með kellingunum sínum í pakistönsku Breiðholti.

Og enginn veit neitt?

Segiði mér hví mér finnst megn skítalykt af öllu heila málinu?

Pásur í Líbanon.

Tue, 03 May 2011 13:41:16 GMT

Alltaf skemmtilegir þriðjudagarnir!

Einn allra skemmtilegasti fuglinn sem ég hef fundið í fuglaflóru Klausensbakarísins er hann Terje.
Terje er kall um sextugt,vörpulegur og þéttur á velli og í lund.
Ber sig hermannlega og sköruglega.
Og engin furða því Terje gengdi herþjónustu um 30 ára skeið á norskri grund og erlendis.
En sennilega hefur málinn ekki verið til að hrópa húrra fyrir á hermennskudögum kalls,og þá eftirmálinn engu skárri,því nú pakkar stríðsmaðurinn Terje brauðum og ekur svo út í soltna kjafta.

Eldsnemma!

Og má oft á tíðum glögglega heyra drynjandi rödd ofurstans í gegnum vélagný og skark er hann gefur undirsátum sínum fyrirskipanir um staðsetningu þessarar brauðastæðunnar eða hinnar.

En það sem vekur mér mesta kátínu og skemmtan er sá siður Terjes að hefja öll sín tjáskipti,ef yrt er á hann ,með orðunum: " Da jeg var i militeret"! ( Þegar ég var í hernum).

Hefi ég oft,mér til skemmtunar, boðið ofurstanum góðan daginn.

- Þegar ég var í hernum buðu menn ekki góðan daginn! Þeir heilsuðu að hermannasið!

Eða: Terje. Ég tek pásu núna!

- Þegar ég var í hernum voru engar pásur,drengur minn.Gengdi þjónustu í Líbanon! heldurðu að að það hafi verið pásur í Líbanon? Pásur í Líbanon? Og réttu úr bakinu Kristján!

Svo,núna á dögunum spurðin ég Terje,vin minn: - Ertu kvæntur maður Terje? Áttu konu?Börn kannski?

- Þegar ég var í hernum átti ég konu Kristian. Anne Belinda. Falleg kona. Veluppalin. Pabbi hennar var majór í regímentinu mínu. Einstakur maður. Sérstakur. Varð geðveikur.

- Geðveikur?

- Þegar ég var í hernum var geðveiki ekki til. Bara fyrir aumingja. En majórinn klikkaðist og át stíflueyði og kafnaði.

- En þú og konan...........

Þegar ég var í hernum gekk allt vel.Ég var langdvölum burtu og svona.Svo kom ég heim og var búinn að vera heima í svona fimm ár þá pakkaði kellingin saman og fór!

( Skrítið)!

Emma.

Wed, 23 Mar 2011 17:03:59 GMT

   Þúfneyri er þakin stráum fölum
   og þar eru líka hreiður fugla smárra.
   Þar yfir situr hrafn, í háum hamrasölum
   og lofar helgi fjörubára blárra.

Emma hljóp um grund,en gaf mér auga
  og gætti smá að mér.
Hvort þessi áhangandi hundatauga
  hefði ekki loksins séð að sér?

Emma fann bein,ég fann ekki neitt
og svo fórum við bara heim.
Til mömmu og Diddu og Tóu og yfirleitt
fannst okkur Emmu fínt að vera hjá þeim.

Emma kúrði pent í körfu sinni
og þó ég klaufast hafi yfir höfin sjö
ég efast um ég nokkur augu finni
sem augun hennar Emmu á Aðalstræti sextíu og tvö.

Og ég skal svosem kaupa
allt sem þið segið og skrifið
Emma skal fá að hlaupa
alein útá Rifið.

Nú vaki ég um stund er vorið kemur
er vindar " blása blítt á kinnum fríðum".
Þá skarfurinn á skeri sínu semur
saknaðararljóð um allt sem við væntum og bíðum.

Ég sé í anda sumarlanga daga
og konu sem að bæði sá og skildi,
að eðli hunds er inniskóna naga,
og það var bara það sem Emma vildi.

   Ég vil hitta Emmu mína aftur,
kalla hana heim með dimmum róm.
og segja henni er sígur dagsins kraftur
   að hún skuldar mér allmörg pör
          af ágætis inniskóm.

Fyrir litla stubba.

Sat, 19 Mar 2011 16:56:25 GMT

   Gefi þér nú góða nótt englar góðir og vaki
   og gæti þín og sofðu rótt
   engin sorg þig saki.

Vaki draumur um dagsins blóm
og dögg á skónum þínum.
Um heimsins stríð og heimsins hjóm
og hljóm frá orðum mínum.

Er situr einn við silfurborð
  sá sem gullið missti,
og það sem engin segja orð
um álfkonu sem kyssti;

Barn á kinn er brosið hans
sem bæn um von í heimi,
  bærist,og frá dreng til manns
  er allt sem ég lifi og dreymi.

Vakni þín þrá um veröld sem á
  vakandi líf.
Og nú skal ég gefa þér þraut mína og þrá
vera þinn skjöldur og hlíf.

Baðstofulínan.

Fri, 04 Mar 2011 16:50:22 GMT

Flest þekkjum við svona kerti með ilmi.

Það eru kerti með vanilluilmi. Kanel,epla,appelsínu og peru.

Sítrónu. Möndlu.

Einstaklega róandi að kveikja á svona kertum.
Maður andar að sér ilmi kertanna.........og
Manni langar ekki svo mikið að drepa neinn þegar maður andar að sér ilmi svona kerta.

Í stuttu máli:

  Fín kerti:

Hitti reyndar svona mannkerti um daginn.

Hann bauð mér góðan daginn og allt.

Alkunna er að ég er orðinn leiður á brauðum og bakstri.

Hef,um skeið,ætlað að hasla mér völl á allt öðrum vettvangi.

Því hefi ég stofnað kertasteypuna KS kerti.

Þetta er svona kertasteypa sem ég rek hérna í bílskúrnum.

Svona ilmkertasteypa.

Datt í hug að framleiða ilmkerti fyrir Sanna Íslendinga:

Baðstofulínuna!

  Baðstofulínan fyrir Sanna Íslendinga býður fyrsta kastið uppá ilmkerti með lykt af siginni grásleppu,harðfiski,hákalli og súrsuðum hrútspungum.

Fyrir næstu jól koma á markaðinn kerti með hangiketsilmi.

Og nú eru í hönnun í Baðstofulínunni Prumpulyktarkertin.

En Prumpulyktarkertin vekja einmitt hina einu sönnu baðstofustemmingu.

Og nú er bara að safna fjölskyldunni saman í baðstofunni.

Og kveikja á Prumpulyktarkertunum!

Ákaflega spennandi sálfræðileg spennusmásaga.

Wed, 02 Mar 2011 13:43:57 GMT

   (Svona spennugasaga þar sem kjúkurnar hvítna og poppið strndur fast í nefinu ).

   Þar sem hún sat í stólnum sá hún útum gluggann. Og þrátt fyrir viðjar hennar gat hún ekki betur séð en fólkið á strætinu útifyrir gengi erinda sinna glatt í sinni.

Henni langaði að hrópa á hjálp. Fá þetta glaða frjálsa fólk til að hjálpa sér.

Að einhver liti innum gluggann og sæi hvernig henni liði.

  Í stólnum!

Þyti inn og hrifi hana á braut með sér.

Helst einhver svona George Cloony týpa.

En HANN hafði troðið munn hennar fullan af allskonar tróði,svo hún kom ekki upp einu einasta hljóði.

Sat bara sem lömuð og enginn Georg Klunni kom þjótandi inn.

  Og þegar hvarmarnir fylltust tárum reikaði hugur hennar til baka.

Það var,þrátt fyrir allt hún sem hafði beðið um þennan fund.

Hún sem hafði krafist þess að hitta HANN vegna hins nagandi sársauka.

Þrátt fyrir að það var HANN sem hafði valdið henni mestum sársauka af öllum.

HANN sem hafði haft af henni allt hennar fé.

HANN sem lét hana bíða meðan HANN sinnti öðrum konum.

Hvernig gat hún verið svona vitlaus?

HANN laut yfir hana.

Hún aðskildi varirnar og bað hljóða bæn.

HANN setti borinn í gang!

Og svo.....

Mon, 28 Feb 2011 18:20:12 GMT

Áður en ég legg mig ljúfan besta
mig langar til að segja huga minn
um ást og trú og eldfaxaða hesta
og að eiga alltaf
allan huga þinn.

Því þeir fengu frið í flæðarmáli mínu
fiskimenn,sem sofa nú í ró.
Ég bið þeim öllum bestu hvíld
  er safnast þeir að skuggaborði sínu,
  og skyggnast handan vonar sem að dó.

En vaki nú sá draumur sem við áttum bæði.
um veröld þar sem kveðja hans kemst heim.
Til konu,barna og í litlu kvæði
ég bið að heilsa þeim.

fyrir þig

Sun, 27 Feb 2011 10:47:30 GMT

               sestu mér hjá er silfurbláar bárur
               ber að landi mínu
               og taktu hendina mína og berðu allar óskir mínar,
               að draumalandinu þínu.

               vertu þar sem veröld okkar beggja
               vakir bak við klettaskuggaskil
               hvar á lækjarbakka ég las í þínum augum
               loforðið þitt um allt sem ég veit og skil

              þú sem gafst mér blíðu þína besta,
              brosið þitt og hlýja hönd á kinn
              ég óska þess að allir himins englar
              eigi daginn þinn

Spurning.

Thu, 24 Feb 2011 13:53:43 GMT

Eitt er það sem hefur vafist svona fyrir mér og ég ekki skil.

Annars skil ég flest.

Akkuru er það alltí lagi fyrir kellingu að segja si svona við kallinn sinn:

- Þyrftir þú ekki að fara í megrun? Ná af þér ístrunni og síðuspikinu og svona?

Bjórvömbinni!

Eins og ég segi. Þetta þykir bara flott.

En ef einn kallgarmur ræskir sig og segir við kellinguna sína:

- Heyrðu elskan. Böðlaðu nú feitum hártjásunum aftur fyrir skítugar blöðkurnar og heyrðu orð mín,feita belja!

Viltu nú ekki hræra aðeins í fellingunum og fara að éta jógúrt eða eitthvað?

Og eins og Baggalútsmenn orðuðu það hérna um árið:

Farðu og snyrtu þig að neðan
og reyndu að þegja rétt á meðan!

Þá verður allt vitlaust!

Bara skilettekki!

Væri nú ekki ráð að fara í megrun

Um hesta og fleira fólk.

Tue, 15 Feb 2011 01:53:05 GMT

Var að koma heim frá vinnu og get ekki stillt mig um að koma á framfæri frétt sem ég las í hinu mæta dagblaði Drammens Tidende í pásunni.

Forsaga málsins er þessi:

Öll þekkjum við þessa knýjandi þörf að koma okkur til vinnu.

Það er mest vegna þess að til að komast í vinnuna þurfum við bíl sem við kaupum á bílalánum.

Og til þess að geta borgað af bílaláninu,tryggingar, og svo bifreiðaskattinn sem Jón,fokking, Hannibalsson, ( Megi marglittur svíða eistu þess ágæta manns), drullaði yfir okkur hérna um árið.

Þurfum við að vinna ,auðvitað.

Þetta skilja nú allir vona ég.

En sum okkar nota almenningssamgöngur,svokallaðar.

Almenningssamgöngur á Íslandi eru þannig að þú treður þér inní svona hólk sem heitir strætisvagn og reynir að láta viðrekstra samferðafólksins fara innum aðra nösina og útum hina.

Hér í Noregi er bryddað uppá fleiri útfærslur.

Þú getur auðvitað,ef þú ert ráðherra,farið til vinnu í skotheldum Benz sem fer með 18 á hundraðið,meðan þú lest fyrir ritarann þinn hvatningu til þjóðarinnar að fara nú að spara eldsneyti.

Enda er það nú eitt að vera svona umhverfismeðvitaður og svo allt annað að dæla upp olíu í yfirfylltan drullupollinn.

En þá kem ég aftur að samgöngumálunum.

Eitt svona strætókompaní heitir Nettbuss.

Einn þeirra virtasti ökumaður heitir Arve Næss-Substad.

Hefur ekið Nettbussum í hundrað ár,kallinn.

Svo kemur manngarmur nokkur í strætóinn hans Arve og vill kaupa miða.

Okkar maður,Arve,er ekkert nema elskulegheitin,rífur miða af rúllu sinni en sér þá að maðurinn hyggst leiða hest inní strætóinn.

Arve,alltaf maður sáttfýsi og virðingar byrsti sig:

- Þú þarna,maður minn,þú kemur ekki með hest inní strætisvagninn!

- Hann drullar á gólfið!

Maðurinn tróð sér áfram og dró hestinn eftir sér.

Vék sér að Arve og sagði:

Þetta er ekki hestur,þetta er konan mín!

Og Arve,sem síðar hefur viðurkennt að hafa verið illa þunnur þegar þessir atburðir gerðust og illa fyrirkallaður hefur viðurkennt fyrir mér að hann hefði ekki átt að hrosskenna frúna.

- En djöfull var hún ljót,sagði hann síðar.

Geirlaugur" heitinn " Magnússon.

Sat, 12 Feb 2011 14:44:59 GMT

   Ég sá einusinni Elvis á Hellu á Rangárvöllum.

Með bartana og allt. Í svona Nokiastígvélum og með sólgleraugu.

Þetta var tuttugu árum eftir meintan dauða Elvisar!

   Svo eftirfarandi ætti ekki að vera neitt sjokk!

Hef undir höndum mynd úr Aftenposten frá í gær. ( Veit að furðu vekur að fólk skuli hafa myndir úr Aftenposten undir höndunum,en auk myndanna hef ég undir höndunum hár,vöfflujárn og neftóbaksdósirnar hans afa).

   Og ,svo til haga sé haldið. Lét einu sinni tattóvera á forhúðina mynd af Gaddafí Lýbíuforseta. Og það skemmtilega er að þegar mér stendur breytist andlitið á Gadda í fésið á Jóakim frænda!

   Einstaklega skemmtilegt!

Hef ekki tölu á hversu oft ég hefi heyrt:

Sæll Gaddafi! Nei, halló Jóóóakiiiim!

En þá að erindinu!

Að sögn er minn gamli góði lærimeistari og vinur,Geirlaugur Magnússon genginn á feðra sinna vit fyrir allmörgum árum. Er að auki eins og mig minni að ég hafi ort dýrt erfi eftir kallinn þegar hann dó.

Man bara að þetta voru lokaorð:

" Eftir liggja gamlir súrir sokkar
     og snjáði gamli molskinnsjakkinn minn".

Þeir sem vilja erfið allt skal bent á að hafa samband við systur mína,Svanhildi,en hún var um árabil ástmey Geirlaugs.

Þeirra börn eru: Oddvar Slobodan, Agnes Skúla og Vrkez Abxz.

Eru öll börnin mannvænleg nema Vrkez, hann er Framsóknarmaður.

En nú að málinu!

Hér undir höndum er mynd úr Aftenposten frá í gær.Þar sést Geirlaugur heitinn greinilega stappa snjó!

Get ég ekki betur séð en Geirlaugur hafi fengið nóg af fuglum eins og Ottó,Bæring,Axel,Heiðari,og sjálfsagt fleirum og látið sig hverfa.

Í dag kallar Geirlaugur sig Odd Runar Braaten og honum líður vel.

Geirlaugur faðmaði mig í dag og sagði milli kossa:

Kristján minn! " Þú ert einstakur. !

  " Má ég kalla þig Danna"?

Ég klökknaði. " Má ég kalla þig Geira?"

" Má ég kalla þig Kris"?

" Laugi"!

" Krissi".

" Lilli".

" Krúttíbútt".

Og svo það sé alveg á hreinu þá tók ég aldrei þátt í viðbjóðslegu eineltinu sem aumingja Geirlaugur varð fyrir.

Var meira svona að lesa Bibblíuna á meðan.

Walk Like An Egyptian.

Wed, 09 Feb 2011 16:15:55 GMT

Mér hefur þótt stórfróðlegt,skemmtilegt og örvandi að fylgjast með fréttum austan frá Egyptalandi.

Mér hefur á stundum fundist,er djöfulgangurinn hefur keyrt um þverbak,að ég sé staddur í eldhúsinu á Þórsgötu 2 um miðbik áttunda áratugs síðustu aldar.

Þar sem hávær ramakvein og mótmælalda reis gegn því gerræði stjórnvalda að neyða enn einu sinni ofan í þegna sína kubbaýsunni.

Með hinu hataða mörfloti!

Móðir mín, Nefernefernefer ,( Ruth ), stappaði með samanbitnum gómum fiskinn,kartbullurnar og hið hataða mörflot ofaní kjaftana,meðan Sfinxinn Mubarak Ölver lét sér fátt um finnast og hugðist ekki láta af völdum.

Og hefur ekki látið af völdum enn!

Öllum finnst Egyptarnir svo rosalega sniðugir.

Vagga menningarinnar og svona.

Fundu upp Pýramídana og allt.

Ógeðslega kúl!

Mér finnst þeir ekkert kúl. Sjáiði til. Hérna áður fyrr í Egyptalandi mátti enginn drepast án þess að vera heilasoginn,innyflaslægður smurður og vafinn í hundrað metra af svona sárabindum til að öðlast titilinn múmía.

Allt til þess að hið ytra útlit héldi sér í samræmi við áframhaldandi andlegt líf.

En svo kemur það í ljós,að þegar vafin eru sárabindin utan af þessum Múmíum ,(vil taka sérstaklega fram að þetta hefur ekkert með Múmínálfana að gera), þá uppgötva menn að hinir fornu Egyptar eru upp til hópa eins og signar grásleppur.

En kannski litu hinir fornu Egyptar allir út eins og signar grásleppur í lifenda lífi.

Reyniði að ímynda ykkur að lenda á deiti á þessum tímum!

kveðja

Sun, 06 Feb 2011 15:05:54 GMT

   bak hins bláhvíta morguns þar bíður mín land
   með bylgjandi gras í engi..
   hvar hæglátar öldur við sólgullinn sand
   syngja við vorsins strengi.

    hvar heima mín bíður og brosir mér mót
    bjartasta sólin mín
    hvar æsku ég átti sem felldi við fót
    fegurstu blómin sín.

   nú blæs mér í hjarta hinn þýðasti þeyr
   er þrautum og sorgum ég gleymi
   ég lofa þér vinur mig langar ei meir
   að lifa í þessum heimi.

svo legg mig í ró og lofaðu mér
að þú lifir enn sem fyrr.
í lífsins nafni ég lofa þér
að liggja alveg kyrr.

Bókadómar Bjartmars. Furðustrandir eftir Arnald Indriðason.

Thu, 03 Feb 2011 15:19:37 GMT

Velkomin hingað í bókmenntarýnina!

Það er auðvitað velþekkt staðreynd að ég er ekki hrifinn af verkum Arnalds.

Flest fjalla þau um kallfausk í RLR sem missti bróður sinn í aftakaveðri austur á fjörðum í æsku.

Fjalla síðan bækurnar um fyrrnefndan kallfausk sem situr eftir vinnu í blokkaríbúð í Reykjavík og les bækur um mannshvörf á Íslandi.

Enn það eru nú ekkert til margar bækur um mannshvörf á Íslandi.

Ef undantekin eru ritsöfnin um hið óþolandi leiðinlega hvarf Reynisstaðarbræðra.

  Þeir leiðu bræður hefðu betur horfið við fæðingu.

En aftur að Erlendi Sveinsyni og Arnaldi.

Þarna situr nú Erlendur og gluggar í skræður sínar milli þess sem hann lagar sér kaffi og dregur dóttur sína af skítugum dýnum í dópbælum Reykjavíkurborgar.

( Jú og opnar útidyrahurðina fyrir syni sínum sem virðist illa einhverfur).

Og þá höfum við það:

   Erlendur Sveinsson,rannsóknarlögreglumaður,er fráskilinn. Hann á einhverfan son og dóttur sem er dópisti.

Og til að bæta um betur þá varð bróðir hans úti!

Og nú liggur Erlendur Sveinsson í svefnpoka í niðurníddu æskuheimili sínu austur á Héraði.

Þetta virðist gerast um haust,allavega er skítaveður bókina út.

Erlendur húkir þarna af einhverjum óskiljanlegum ástæðum.

Stundum virðist lesendanum að hann sé þarna til að leita bróður síns.

Enda vænlegt til árangurs fjörutíu árum síðar.

Heldur hann kannski að hann finni bróður sinn,rúmlega fimmtugan manninn vafrandi þarna um heiðina,alltaf að bíða eftir því að einhver finni hann!

Og stundum virðist hann bara vera þarna til að rúnta á milli fjarðanna í sjoppur til að kaupa sér sígarettur.

Ég sver að Arnaldur notar fjörutíu blaðsíður bara í sígarettukaup Erlendar.

En svo kynnist hann refaskyttu. Refaskyttan sú er reyndar einstök í Íslandssögunni því hún reynir að mjólka dauða tófu til að fá mjólk í kaffið!

En í gegnum þessa furðulegu refaskyttu kemst Erlendur á snoðir um gamalt óútkljáð mál.

Hvarf konu nokkurrar í illskuveðri áratugum fyrr.

Hefur nú Erlendur ,milli sígarettukaupa,að kanna málið.

Er ekki að orðlengja það en síðari hluti bókarinnar fjallar um æsispennandi heimsóknir okkar manns á elliheimili á fjörðum eystra.

Með miklu kaffiþambi og smákaknaáti.

Að ég nefni nú ekki hina taugastrekkjandi kafla er ein heimildarkona Erlendar,kelling á níræðisaldri fékk aðsvif á heimili sínu og var flutt á fjórðungssjúkrahúsið á Egilsstöðum til aðhlynningar.

  Einhverjir hugnæmustu kaflar bókarinnar fjalla einmitt um er Erlendur situr þarna á fjórðungssjúkrahúsinu og mænir á kellinguna í rúminu.

Gaf henni svo vatn,í löngu máli,þegar hún vaknaði.

Niðurstaða mín er þessi:

Ef þið eigið Furðustrandir Arnalds Indriðasonar ólesna á náttborðinu og hyggist grípa í hana í kvöld fyrir svefninn.

Gluggiði frekar í símaskrána.

Hún er miklu meira spennandi!

          Með kveðjum.

   Bjartmar W Geirdal bókmenntafræðingur.